Aitlik...

Neden susmak geliyor içimden bilmiyorum. Ama konuşmamak adina susmak adina ve en onemlisi anlasilmak adina herseyi yapiyorum. Anlasilmak istiyorum ama bir yandan da soyutlanmak. Hayallerim gerceklessin istiyorum bir an önce. Mesela o sehre varmak ve ordan ucup gitmek.. izimi kaybettirmek. Ama herkesin beni ilk rusya da arayacagini bilmekte güzel. Ararlarsa tabi. Ama orda olmayacagim. Bu sefer yanilacaklar. Bu sefer huzura varmak icin yola cikicam. Anlasilmayacagim vardigim yerde ama huzur bulucam. Ve yalnizlik olacak. Müzik belkide. Hic tanimadigim insanlar olacak. Ve ben onlardan biriyle olucam belki. Belki sadece onu aramaya cikicam. Dilimi bilmeyecek. Ve bende onunkini. Ama birbirimizi hissedicez. Sadece hissederek anlasicaz. O adami bulur muyum bilemem. Ama asik olmayacagim. Severim belki. Ama onun baska bi kadinla yatmasini gec mesajlasmasi whatsapptan yazismasi canimi acitmayacak mesela. Sonra dönmeyi hic hayal etmiyorum mesela. Döner ailemle dostlarimla tanistiririm demicem. Çünkü dostlarim benim varligimi oyle bir unutacak ki yasayip yasamadigim bi anlam belirtmeyecek. Ara ara onlari izlerim belki. Belki onun bi kizi olmus olur karisi cocuklari. Dostumun bi kizi olur ve halasi olmadigi icin üzülür belki. Bi bilse halasi simdiden onun hayalini kuruyor..

Benim cocugum olmayacak mesela. Hic. Biz hic sevismicez mesela o huzuru aradigimla. Biz sadece nefes alip vericez. Ne bileyim. Ben hep boyleydim. Kendimi bir yere ait hic hissetmedim. Ben ailemle buyumedim. Belki ondan. Aile ozlemi hep yüksek dozda icimde. Ugrastim cabaladim. Kendi annem ve babamla aile olmayi. Bi adamla aile kurmayi. Bir dosta kardesim demeyi. Kan bagli yada bagsiz aile kurmayi hep denedim. Tabiki olmadi. Simdilerde tek bi hayalim var. Sanirim artik biraktim bi aile aramayi. Simdi istedigim üniversite eğitimi ve sehir var ilk planda. Sonrasi kayip.. bu blog adresi gibi olacak. Ama daha bir derece daha sıkı. Kimse bilmeyecek. 2 kisi bile. Dostum bile. Böylece ölüp olmedigimi bilmeyecekler. Yas tutamayacaklar. Unutacaklar. Yada zaten umursamayacaklar belki.

Kendimi hic bir yere ait hissetmemenin verdigi bir aci var iki göğsümün ortasinda. Bir yumruk bogazimda. Mesela hasta oluyosun. Zoraki ilac getirenin var. Ayip olmasin belkide diye. Hani birseye baslarken nasil giderse oyle ya aynen oyle. Dogarken yalnizdim ve istenmedim kabul edilmedim. Simdi de oyle. Ait degilim. Ve en aci tarafi her erkekte babani aramak. Her hayalde ben boyle bir anne olucam diye karakter yaratmak kafanda.

Babam ilk sevgilimin mesajlarini yakaladiginda bana sen bizden yeterli sevgiyi bulamadin mi da dışarda aradin demisti. Kafami hiz ve siddetle saga sola sallamistim aglayarak. O uzulmesin diye. O da agliyodu çünkü. Beni bir tek o hep bir yere ait etmeye calisti. Beceremedi. Yapamadi olmuyo iste. Ama o gün en büyük yalandi o. Ben sevgi aradim. Sevilmek deger görmek istedim. Siktiri boktan bi orospu cocugunda aradim. Sonralarinda da. Hep hayal kirikligi.

Aldatilmak aslinda bi yatakta bir dudakta bir kokuda degil. Bir hayal kuruyosun kadinina soz veriyosun ve sonra defolup gidiyosun kandiriyosun yani onu. Aldatiyosun iste. Aile olucaz diyosun. Cocuklarimiz olacak su adları vericez diyosun. Ne çocuğu be adam sen buyumuyosun ki basta. Velhasıl kelam sonucta bir yere ait olamamanin acisini bedelini aldatilarak sahipsiz kalarak yalniz olarak ve sevdiklerine guvenmeyerek onlardan seve seve ayrilarak onlari kovarak sana deger vermediklerine inanarak oduyosun. Ha yaniliyo musun ? Dersen. Hayir amk. Hep hakli cikiyosun.